บทที่ 2 บทที่ 1 ไปตามหาให้เจอ...
บทที่ 1 ไปตามหาให้เจอ...
‘กุณณกันต์ ปริยากุณ หรือ คุณกันต์’ นักธุรกิจเจ้าของอสังหาริมทรัพย์ที่ร่ำรวยติดอันดับต้น ๆ ของประเทศไทย
ชายหนุ่มไม่ได้มีแค่ทรัพย์สมบัติที่เพียบพร้อม แต่ไม่ว่าหน้าตา การศึกษา หรือ ชาติตระกูล กุณณกันต์ผู้ชายที่แสนจะเพอร์เฟคคนนี้ไม่เคยแพ้ใคร
ชายหนุ่มติดอันดับ 1 ใน 5 ผู้บริหารหนุ่มไฟแรง เขามีบริษัทในเครือ ไม่ว่าจะในสิงคโปร์ ฮ่องกง มาเลเซีย รวมถึงยังเป็นที่หมายปองของเซเลบริตี้ และสาว ๆ ในแวดวงไฮโซ
แต่คนที่รักสันโดษและเรื่องมากเช่นคุณกันต์ เขาไม่คิดจะลงหลักปักฐานกับใครเพราะวัน ๆ ชีวิตอุทิศให้กับผู้หญิงที่ชื่อว่า ‘งาน’ ไปหมดแล้ว
“คุณกันต์คะ คุณกันต์” เสียงกดเปิดผ้าม่านอัตโนมัติทำให้คนที่นอนหลับใหลไม่ได้สติรู้สึกตัวตื่นในทันใด ดวงตาคมขยับปรับแสง มือข้างขวากวาดไปทั่วเตียงนุ่มแต่มันก็ว่างเปล่า...
“เธอกลับไปแล้วค่ะ” อริษารายงานด้วยความรู้เท่าทันความคิดเจ้านาย
“เรียกเธอกลับมา วันนี้ยกเลิกประชุมไปก่อน” น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยบอกหญิงสาวร่างบางระหงที่อยู่ในชุดสูทราคาแพงสีครีมพอดีตัว เธอกำลังก้มเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายของเขาลงในตะกร้าผ้าหน้าห้องน้ำ
“ริษาคิดว่าคุณกันต์ควรเข้าประชุมค่ะ” เสียงหวานเอ่ยตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำและช้อนสายตาขึ้นมาสบมองเขา ก่อนที่เสื้อคลุมอาบน้ำจะถูกยื่นมาให้
กุณณกันต์ใช้สองมือหยัดกายลุกขึ้นและเอนแผ่นหลังกว้างไปพิงหัวเตียง ภายในศีรษะเต้นระรัวราวกับมีใครมีตีกลอง
“ริษาจัดชาไว้ด้านนอกค่ะ” กุณณกันต์พยักหน้ารับทั้งที่ยังหลับตาอยู่
“ฉันจะเข้าประชุม แต่อยากได้เบอร์ติดต่อของผู้หญิงคนเมื่อคืน” กุณณกันต์บอกในสิ่งที่ต้องการออกไปราวกับเป็นข้อแลกเปลี่ยน นัยน์ตากลมโตฉายแววกังวลนิดหนึ่งก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นปกติ
อันที่จริง ๆ แล้ว ‘อริษา ม่านพิศ หรือ ริษา’ ที่เป็นแค่เลขาส่วนตัวอันดับสองของเจ้านาย ไม่มีสิทธิ์จะปฏิเสธหรือวางอำนาจบาตรใหญ่ได้เช่นนี้
แต่เพราะเธออยู่กับกุณณกันต์ปีนี้กำลังจะเข้าปีที่ห้าแล้ว เธอจึงได้รับสิทธิ์พิเศษรองลงมาจาก ‘คุณนันท์’ เลขาอันดับหนึ่งของคุณกันต์ท่านประธานใหญ่ในเครือ ‘ปุณณวลี’
“ได้ค่ะ ริษาจะจัดการให้ เหลือเวลาจัดการตัวเองสามสิบนาทีค่ะ” และหญิงสาวก็เบนสายตาหลบไปด้านข้างเพราะไม่อยากจะเห็นหุ่นที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามของเจ้านาย
ก่อนที่ร่างสูงที่คละคลุ้งไปด้วยกลิ่นแอลกอฮอล์จะหยัดกายลุกขึ้นและสวมใส่ชุดคลุมนั่นเพื่อเตรียมพร้อมจะไปอาบน้ำ ดวงตาคมเข้มกวาดตามองใบหน้าซีดเซียวของเลขาส่วนตัวก็ได้แต่นึกแปลกใจ
“เมื่อคืนนอนน้อยหรือว่าดื่มหนักไป” เสียงเข้มที่เอ่ยถามพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมที่ผสมกับกลิ่นแอลกอฮอล์หัวใจดวงน้อยของอริษาเต้นระรัวแรง
“แปลกที่ไปหน่อยค่ะ ขอโทษด้วยค่ะ ริษาจะไปเติมปากค่ะ”
“รีบไป เดี๋ยวคนจะคิดว่าฉันดูแลเธอไม่ดี”
หญิงสาวกำลังจะอ้าปากถามว่าวันนี้เจ้านายอยากจะสวมเนกไทสีอะไร แต่สายตากลับหันไปเห็นรอยจางสีแดงคล้ำบนฟูกที่นอน ทั้งร่างจึงโผเข้าไปแสร้งทำเป็นดึงผ้าห่มมาพับให้เจ้านายแทน ต้องให้คนมาเปลี่ยน!!
“อย่าลืมเบอร์ติดต่อผู้หญิงคนเมื่อคืน ไปตามมาให้เจอฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับเธอเสียหน่อย”
